De toverdeur

Er waren eens een muziekant en een verhalenvrouw.
Ze trokken rond van stad tot stad, en in elke stad speelde hij muziek waarvan de harten van de mensen opengingen en dan vertelde zij een wonderlijk verhaal van de toverdeur.
De toverdeur is een goude deur en daarachter schijnt een goude licht.
Wie dat licht eenmaal ziet, is er meteen verliefd op en wil er aldoor meer van zien.
Het verhaal van de toverdeur is het mooiste verhaal van de wereld.
Een mooi verhaal van 2 hele bijzondere mensen ben blij dat ik jullie heb mogen leren kennen!! zal jullie nooit vergeten

Op een dag kwamen de muziekant en de verhalenvrouw aan in een groot huis in een grote stad en ze besloten daar een poosje te gaan wonen.
De muzikant speelde zijn muziek waarvan de harten van de mensen opengingen en de verhalenvrouw vertelde haar verhaal van de toverdeur, en iedereen was welkom.
Het duurde niet lang of tijdens de muziek ging de bel.
De verhalenvrouw liep naar de deur van het grote huis (die niet van goud was) en zij:’kijk dit is de toverdeur.’ Zie je het goude licht?
De mensen die naar het muziek en het verhaal geluistert hadden, keken verbaast naar buiten.
Nou nee zei de een ik zie een straat vol lawaai en rondslingerend papier
Nee zij de ander Ik zie de gutsende regen
Nee zij de derde ik zie een rillende man met vieze kleren en een hongerige blik in zijn ogen
Precies zij de verhalenvrouw, Om zijn ogen gaat het Ik zal jullie leren kijken.
In die ogen van die man scheint het goude licht
De mensen keken aandachtig en na een hele tijd waarin het stil bleef zijden ze
Nu je het zegt… ik geloof… dat ik iets zie

Elf jaren bleven de muzikant en de verhalenvrouw in dat grote huis met de toverdeur
Ze leerde heelveel mensen kijken.
Wees niet bang voor wat je zult zien aan de andere kant van de deur al ken je het niet zeiden ze
Als je goed kijkt, zie je altijd weer dat mooie gouden licht
En dat was waar Steeds meer mensen konden het zien, en als je het eenmaal ziet ben je er meteen verliefd op.
Daardoor werden de rillerige,hongere,verdrietige,boze.wanhopige lastige en zieke mensen aan de andere kant van de deur als broers en zussen.

Toen er 11 jaar verstreken waren, zeiden de muziekant en de verhalenvouw: we moeten gaan
En de verhalenvrouw voegde eraantoe: De tijd is gekomen dat ik door de goude deur naar het goude licht mag gaan om er deel van uit te maken
De mensen schrokken en riepen Ga niet! We kunnen jullie nog lang niet missen!!
Vaak als we de deur opendoen zien we alleen de grauwe straat of de grimmige wind of een zeurpiet van een mens.
Wie moeten ons voortaan leren kijken?
De muzikant speelde zijn mooiste muziek en de verhalenvrouw glimlachte. Ze zij:
Vanaf nu moeten jullie het zelf doen
Jullie hebben genoeg geleerd
Nu moeten jullie vooral oefenen
Maar de mensen huilden. Ze riepen Maar we kunnen jullie niet missen! We houden zoveel van jullie!!! jullie betekenen zoveel voor ons!!
En een vrouw zij zacht Als jullie weg zijn uit het grote huis kunnen we de muzikant nog opzoeken en luisteren naar zijn mooie muziek. Maar jou verhalenvrouw…..Als jij door de gouden deur bent gegaan…zullen wij jou nooit meer zien.

Je kunt me vaker zien dan ooit zei de verhalenvrouw met haar liefste glimlach.
Ik word immers deel van het gouden licht
Steeds als je de toverdeur opendoet en goed in de ogen kijkt van de mens die daar staat Kun je me ontmoeten

Een verhaaltje wat iemand vamorgen tijdens het afscheid van Kees die gaat verhuizen is voorgelezen
en ook voor Marian die pas is overgegaan..
Een verhaaltje over 2 hele lieve mensen
Marian ik mis je heel erg!!! en jou zeker weten strakies als je helemaal verhuist ben ook lieve kees
bedankt voor alles!!!! bedankt voor de fijne mooie tijd met jullie op jullie Annahuis
Vergeet jullie nooit